Chyba każdy pracując w branży graficznej spotkał się z klientem, przy którym ręce i myszka opadają tak nisko, że podłogi nie starcza. Co gorsza, klientów takich trzeba obsłużyć równie profesjonalnie i pilnować się, żeby nie parsknąć śmiechem.

O cieniach pisałem już przy okazji naświetlania i błędów.
Dzisiaj jeszcze garść informacji i małe przypomnienie.

Zwolennicy i przeciwnicy Corela są zgodni przynajmniej w jednej, niezwykle istotnej sprawie. Oczywiście chodzi o przygotowanie plików do druku, zwanych naświetlaniem czy kręceniem PostScriptów. Czy to faktycznie aż takie poważne i niebezpieczne? Tekst będzie raczej długi, więc jeśli temat Cię interesuje, przygotuj się na dłuższe czytanie.

Praca z InDesignem jest bardzo komfortowa. Pliki otwierają się nadzwyczaj szybko (np. w porównaniu z Illustratorem, nie wspominając o Corelu), szybko też są zapisywane. Ale cały czas puchną, bez względu na to czy dodajemy obiekty czy usuwamy. Przybywa styli, próbek kolorów i wielu innych danych, które z czasem przestają być potrzebne. Po co więc mają zajmować miejsce w pliku?

Tym razem tekst jest raczej dla początkujących, więc do nich kieruję pierwsze pytanie: Czy zdarzyło Wam się, że misternie przygotowany projekt, z ładnymi przejściami, efektami i w ogóle "super hiper" został odrzucony przez drukarnię bądź agencję, która miała przygotować go do druku? A Wy przy okazji dosyć ostro potraktowani? Jeśli nie, to dalsza część tekstu Was nie zainteresuje. W przeciwnym razie zapraszam...

Czy zdarza Ci się czasami, że niezbyt wielki plik otwiera się czasami minutę lub dłużej? A podczas pracy wyskakują niekiedy dziwne błędy. Pół biedy jeśli to tylko błąd, gorzej gdy kończy się wyłączeniem programu.

Mi się to przytrafia od czasu do czasu. A jako że wczoraj również miałem tą "przyjemność" (że tak sobie zażartuję), pomyślałem, że komuś może się przydać rozwiązanie. Jeśli więc wiesz, jak sobie poradzić z tą niedogodnością, nie musisz czytać dalej.